من غلام قمرم ،غیرقمرهیچ مگو                     پیش من جزسخن شهدوشکر هیچ مگو

سخن رنج مگو جزسخن گنج مگو                    ور ازین بی خبری رنج مبر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم،عشق مرادیدوبگفت                آمدم  نعره مزن، جامه مدر،  هیچ مگو

گفتم ای عشق من ازچیزدگر می ترسم              گفت آن چیزدگر نیست دگر،  هیچ مگو

من به گوش توسخنهای نهان خواهم گفت           سربجنبان که بلی جزکه به سرهیچ مگو

چون قمری،جان صفتی در ره جان پیدا شد        در ره جان  چه لطیفست  سفر هیچ مگو

گفتم این چیست بگوزیروزبرخواهم شد             گفت  می باش چنین زیروزبر هیچ مگو

ای نشسته تودراین خانه پرنقش وخیال              خیزازین خانه برو رخت ببر  هیچ مگو

گفتم ای جان پدری کن نه که این وصف خداست

                                                             گفت  این هست ولی جان پدر  هیچ مگو